Met Kjel, hoe ze haar leven in eigen handen neemt
We zaten in het bos, op een dekentje dat Kjel had meegebracht. Nieuwe microfoontjes tussen ons in, een lichte spanning die er toch een beetje was, en op de achtergrond het zachte ruisen van de bomen. Voor het eerst nam ik een podcast op in de natuur. Niet binnen, niet aan een tafel met een glas water erbij, maar echt daar waar ik zelf zo graag ben: buiten.
Het voelde verrassend natuurlijk. Alsof het gesprek daar gewoon mocht gebeuren, zonder moeite, zonder plan. Buiten zitten, tussen de bomen, haalde iets weg van de spanning en maakte het makkelijker om echt te praten.
Samen met Kjel.
Een jonge vrouw met wat ze zelf omschrijft als soft strijder vibes. Iemand die durft kijken naar wat er in haar leeft, ook wanneer dat ongemakkelijk is. Die niet wegloopt van moeilijke vragen, maar tegelijk ook leert zachter te worden voor zichzelf.
Niet langer de reddingsboei willen zijn
Tijdens ons gesprek vertelde Kjel dat er één zin is die haar al jaren bijblijft. Iets wat ik haar vertelde tijdens onze eerste ontmoetingen. Een beeld dat haar hielp om anders naar haar rol in het leven te kijken.
Dat het niet haar taak is om voor iedereen een reddingsboei te zijn.
Maar eerder een vuurtoren.
Niet trekken. Niet duwen.
Maar er gewoon zijn en je licht stralen.
Het is iets wat veel mensen herkennen. Hoe snel we onszelf verliezen in zorgen voor anderen, in aanpassen, in blijven doorgaan. Tot ons lichaam signalen begint te geven. Eerst subtiel. Daarna steeds duidelijker.
Bij Kjel uitte stress zich fysiek. Nekpijn, misselijkheid, overprikkeling. Momenten waarop haar lichaam eigenlijk sneller begreep dan haar hoofd dat het zo niet verder kon.
Therapie werd een belangrijk keerpunt. Niet omdat alles plots opgelost was, maar omdat ze eindelijk durfde kijken naar wat ze lang had weggeduwd. Naar trauma. Naar oude patronen. Naar het idee dat ze altijd sterk moest zijn.
Ze ontdekte dat groeien vaak betekent dat je door ongemak moet. Dat rust en chaos elkaar blijven afwisselen. En dat net daarin beweging zit.
Leven met een hoofd dat nooit stil lijkt te staan
We hadden het ook over hoe het is om te leven met ADHD en hoogsensitiviteit. Over gedachten die blijven komen, over prikkels die sterker binnenkomen dan je zelf soms kan plaatsen.
Kjel vertelde hoe ze manieren zoekt om zichzelf daarin te ondersteunen. Iets in haar handen houden. Geur gebruiken. Beweging toelaten. Kleine dingen die haar helpen om aanwezig te blijven in een gesprek of in een les.
Wat voor anderen misschien vreemd lijkt, kan net een manier zijn om jezelf te reguleren. Om niet overspoeld te worden.
En hoe bevrijdend het is om te beseffen dat je niet “te veel” bent. Dat je gewoon anders werkt.
Proberen, botsen en opnieuw kiezen
Zoals zoveel jonge mensen zocht Kjel haar weg via verschillende jobs en studies. Ze kwam terecht in omgevingen die niet bij haar pasten, voelde zich soms klein gemaakt en verloor onderweg een stuk van haar vertrouwen.
Na een burn-out kwam er noodgedwongen ruimte om stil te staan. Om opnieuw te voelen wat er wel klopte.
Vandaag volgt ze een opleiding orthopedagogische begeleiding. Niet omdat het de gemakkelijkste weg is, maar omdat ze voelt dat het dichter bij haar ligt. Dat ze daar iets kan betekenen voor anderen zonder zichzelf kwijt te raken.
Soms vraagt het moed om toe te geven dat je een andere richting uit wil. Dat iets wat ooit logisch leek, niet langer voedt.
Opnieuw leren kijken naar wat er groeit
Wat me ook opviel in ons gesprek, is hoe sterk Kjel zich verbonden voelt met de natuur. Hoe ze nieuwsgierig wordt naar planten langs het pad, naar wat ze kunnen betekenen, naar hoe we als mens opnieuw voeling kunnen krijgen met onze omgeving.
Niet vanuit een hype. Maar vanuit een verlangen om eenvoud terug te vinden.
Ze deelt wat ze al weet, ook al is ze nog volop aan het leren. En misschien zit daar net de kracht. Niet wachten tot je “klaar” bent, maar onderweg anderen meenemen in wat je ontdekt.
Een droom die richting geeft
Op het einde vroeg ik haar naar haar ultieme droom.
Portugal.
Een plek waar haar roots liggen. Waar ze zich meer zichzelf voelt. Waar ze ooit iets wil opbouwen, ook al weet ze nog niet precies hoe dat eruit zal zien.
Ze zei het heel rustig:
“Ik zie het wel voor mij. De rest zal volgen.”
En misschien is dat wel wat het leven soms vraagt. Dat je een richting voelt en toch durft vertrekken, ook zonder volledig plan.
Voel je dat het ook voor jou tijd is om iets in beweging te zetten?
Misschien herken je jezelf in haar verhaal. In het zoeken. In het gevoel dat je vastzit terwijl er ergens diep vanbinnen iets anders roept.
Je hoeft daar niet alleen door te gaan.
Tijdens mijn natuurcoaching en connect-momenten creëren we samen ruimte om te vertragen, helderheid te krijgen en opnieuw te voelen wat voor jou klopt. Niet door harder te werken, maar door bewuster te bewegen.
🌿 Ontdek hoe we kunnen samenwerken via
👉 www.lessislottie.be