Van West-Vlaanderen naar Sierra Leone – Céline over vrijwilligerswerk op Mercy Ships
Wat negen weken vrijwilligerswerk in Afrika met een mens doen
Soms ontmoet je iemand waarvan je meteen voelt:
dit verhaal moet verteld worden.
Tijdens een wandeling in de bossen sprak ik met Céline, verpleegkundige, die net terug was van negen weken vrijwilligerswerk op Mercy Ships in Sierra Leone.
Negen weken lang werkte ze op een ziekenhuisschip dat gratis operaties uitvoert voor mensen die anders geen toegang hebben tot medische zorg.
En geloof me: haar verhaal bleef nazinderen.
Een droom die tien jaar bleef sudderen
Het begon tien jaar geleden, tijdens haar stage in Gambia.
Daar ontdekte Céline voor het eerst hoe anders de wereld kan zijn. Die ervaring veranderde haar blik op het leven.
Toen ze terug naar België kwam, wist ze één ding zeker:
dit wil ik ooit opnieuw doen.
Maar zoals dat gaat met dromen: het leven kwam ertussen.
Tot een vriendin haar twee jaar geleden een bericht stuurde:
"Is Mercy Ships niet iets voor jou?"
En plots begon alles te rollen.
Werken op een ziekenhuisschip
Op de Global Mercy, een ziekenhuisschip van bijna 180 meter lang, werkte Céline als verpleegkundige op de afdeling plastische reconstructies.
Veel patiënten hadden ernstige brandwonden of contracturen waardoor hun gewrichten vervormd waren. Door chirurgie kregen ze opnieuw bewegingsvrijheid.
Maar het werk ging verder dan medische zorg.
Er werd ook gespeeld met kinderen, gezongen, gedanst en tijd gemaakt voor menselijke verbinding.
Elke avond was er bijvoorbeeld “waka waka”: een moment waarop patiënten en vrijwilligers samen door de gangen dansten.
Omdat genezen niet alleen fysiek gebeurt.
De cultuurschok
Wat Céline het meest raakte?
De eenvoud van het leven daar.
Water dat maar enkele keren per week beschikbaar is.
Elektriciteit die soms dagen uitvalt.
Ziekenzalen waar dertig mensen samen liggen.
En toch: mensen die lachen.
Mensen die dankbaar zijn.
Mensen die hoop hebben.
"Wij weten dat het hier moeilijk is," vertelde een patiënt haar.
"Maar zolang we hoop hebben, is niet alles verloren."
Die woorden bleven hangen.
Wat neem je mee naar huis?
Na negen weken keerde Céline terug naar België.
En dat voelde vreemd.
Omdat de wereld hier gewoon was blijven draaien.
Maar zij was veranderd.
Ze vertelde dat ze nu meer geniet van kleine dingen, sneller relativeert en zich bewuster is van hoe goed we het hier eigenlijk hebben.
En misschien is dat wel de grootste les van zo’n ervaring.
Niet dat wij minder moeten hebben.
Maar dat geluk vaak in eenvoud zit.
Een kleine druppel
Céline noemt zichzelf bescheiden “een kleine druppel in een grote emmer”.
Maar zoals ze zelf zegt:
"De zee bestaat ook uit druppels."
En misschien is dat exact wat Mercy Ships doet.
Druppels verzamelen.
Tot ze samen een verschil maken.
Voel jij ook dat het tijd is voor verandering?
Misschien herken je iets in dit verhaal.
De drang om even afstand te nemen.
Om opnieuw helder te voelen wat klopt.
Om uit je hoofd en meer in je lichaam te komen.
Tijdens mijn wandelcoaching of connect-events in de natuur creëren we die ruimte samen.
Ruimte om te vertragen.
Om te reflecteren.
Om opnieuw richting te voelen.
Ontdek hoe we kunnen samenwerken via
www.lessislottie.be